Bloog Wirtualna Polska
Są 1 243 282 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Własne wykopaliska

środa, 20 października 2010 17:01

Temat wykopków jest poruszany na wielu forach i stronach dla pasjonatów historii. Obecne prawo trochę utrudnia nam poszukiwania ale dajemy radę . Chcę się z Wami podzielić ostatnimi zdobyczami z Darłowa oraz z moich okolic tzn. Wołomin.

Oto one:

oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

monety rosyjskie-carat

wtorek, 12 października 2010 17:48
Większość osób zbierających stare rosyjskie monety fascynuje ich dostojność, powaga podkreślona przede wszystkim poprzez fascynujący wizerunek carskiego orła. Szczególnym powodzeniem cieszą się monety z czasów panowania ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II (przede wszystkim na stosunkowo łatwą dostępność). Na temat mennictwa rosyjskiego powstało wiele książek, które szczegółowo opisują monety poszczególnych władców. My książki pisać nie będziemy, ale postaramy się w tym artykule przybliżyć Wam choć trochę tematykę rosyjskich monet od ich początków po czasy panowania ostatniego cara Mikołaja II.



Rubel znaczy rąbać


Początków rosyjskiej waluty należy szukać w XIII wieku w Nowogrodzie. W ówczesnym obrocie i handlu stosowano tzw. grzywnę srebra (204 gramy). Grzywna taka równa była 200 diengom. Była to podłużna owalna sztabka o określonym ciężarze, która na środku często miała charakterystyczne nacięcie, w miejscu którego sztabkę "przerąbywano" (ros. rubit) aby otrzymać jej połowę. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa rubel. Sztabki, o których mowa powyżej w XIV wieku dotarły również na Litwę. W późniejszym okresie wiele sztabek było sygnowanych znakiem mennicy lub księcia. 

Od 1534 roku rubel poza jednostką czystko obrachunkową stał się również monetarną równą 100 kopiejkom. W 1654 roku Aleksy Romanow podjął się wybicia talara o masie srebra równej nie 100 ale zaledwie 64 kopiejkom. Jako typowa forma monetarna pojawił się dopiero po reformie Piotra Wielkiego (1682 - 1721). Od 1704 roku zaczęto regularne bicie rubli w srebrze, sporadycznie w złocie i w miedzi w postaci kwadratowych płytek. 

Z biegiem lat rosyjska waluta ewoluowała. Na przestrzeni wieków masa srebra odpowiadająca 1 rublowi spadła z około 200 gramów do około 30 gramów za panowania Piotr I (1721-1725). Dzięki temu masą odpowiadał zachodnioeuropejskim talarom. 

Reforma monetarna Piotra I spowodowała, że historia rosyjskiej monety w XIX wieku nie podlegała burzliwym reformom i zmianom. Wprowadzenie srebrnego rubla o masie ok. 28 gramów (na którego składało się 100 kopiejek) powiązało niejako rosyjski pieniądz z innymi zachodnioeuropejskimi walutami. W 1764 roku przyjęto zawartość srebra w 1 rublu na 17,996 grama. Zawartość zbliżoną do tej utrzymano aż do 1915 roku.
piotr-i
Piotr I (1699-1725): rubel z poczwórnym monogramem i orłem carskim.

Z biegiem lat również wizerunek rosyjskiego rubla ulegał nieznacznym modyfikacjom. Od chwili jego powstania aż do roku 1796, czyli do śmierci carycy Katarzyny II na monecie znajdował się na awersie wizerunek władcy a na rewersie herb rosyjski. W ten sposób rosyjskie ruble nawiązywały swoim wizerunkiem do zachodnioeuropejskich talarów.
katarzyna-ii
Katarzyna II (1762 - 1796): od góry 5 kopiejek (bardzo duża moneta średnicy około 40 mm), 1 rubel oraz 10 rubli (imperiał)

Radykalna zmiana nastąpiła wraz z objęciem władzy przez Pawła I (1796-1801). Car zrezygnował z dotychczasowego  wizerunku na awersie i rewersie. Na awersie monety zamiast podobizny władcy pojawiły się 4 litery P układające się na kształt krzyża. W otoku znalazł się pisany cyrylicą napis informujący o dacie i nominale monety. Na rewersie zamiast carskiego dwugłowego orła umieszczono napis również po rosyjsku "Nie dla nas, nie dla nas, lecz dla imienia Twego".

pawel-i

Rubel Pawła I (1796-1801)

Taki charakter i sposób prezentowania monet kontynuował Aleksander I (1801-1825). Jedyne co udało się zmienić to przywrócenie carskiego orła na wszystkie rodzaje monet: złote, srebrne i miedziane. Były oczywiście od tego niewielkie odstępstwa, ale ze względu na niewielkie ich znaczenie nie będziemy ich opisywać.  

Aleksander I przywrócił bicie miedzianych monet 5 kopiejkowych, które jego poprzednik zaprzestać emitować. Od roku 1802 emitował miedziane: 5, 2 i 1 kopiejkę oraz 1 diengę (1/2 kopiejki) oraz 1 połuszkę (1/4 kopiejki). 

Po krótkiej przerwie mennictwo złotych monet zostało zreformowane 14 lutego 1817 roku. Dotyczyła ona jednak tylko 5 rublówek (półimperiałów). Po trwającej od 1809 roku przerwie bicia imperiałów (10 rubli) nie wznowiono. Masę 5 rublówki ustalono na 6,544 g złota próby 917, czyli 6 gram czystego złota.
aleksander-i
Rubel Aleksandra I (1821 - 1825)

1 maja 1834 roku zgodnie z rozporządzeniem rozpoczęto bicie nowe złotej monety o nominale 3 rubli, którą zwano imperiałem-dukatem (swą wagą 3,92 g zbliżona była do wagi dukata). Jej wartość różna była polskiej monecie 20 zł, stąd na niej podwójne oznaczenie nominału. 

W tym miejscu warto wspomnieć w kilku zdaniach o monetach Królestwa Polskiego, gdzie poza carskim orłem stosowano polsko rosyjskie nominały a w późniejszym etapie tylko rosyjskie. W związku z silnym dążeniem Rosji do przejęcia całkowitej władzy nad zaborem a co za tym idzie również nad walutą, monety opatrzono podwójnymi nominałami: 1 1/2 rubla = 10 zł, 3/4 rubla = 5 złotych, 30 kopiejek = 2 złote i 15 kopiejek = 1 złoty. Na wielu monetach znajdował się również wizerunek cara Aleksandra I.
krolestwo-polskie-aleksande

Królestwo Polskie: złota 25 złotówka z wizerunkiem cara i orła carskiego oraz 10 zł 1 1/2 rubla z podwójnym nominałem.

W mennictwie rosyjskim ciekawym zjawiskiem było bicie w latach 1828 - 1845 platynowych monet. Masę 3 rublowej monety ustalono na ok. 10 gram. Początkowo cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród Rosjan, lecz kiedy dostrzeżono, że nie znajdują one zbytu w handlu międzynarodowym masowo zaczęły wpływać do rządowych kas w celu wymiany na srebro bądź złoto. Rozporządzeniem z 22 czerwca 1845 roku wstrzymano ich emisję i nakazano natychmiastową wymianę. 

Trudny czas nastąpił w dla rosyjskiej waluty po wybuchu wojny krymskiej. Na skutek rosnącej inflacji zakazano wywozu z kraju srebra a od 1860 roku  monet srebrnych. Równocześnie doszło do obniżenia próby srebra w monetach z 868 do 750 (15,3 grama czystego srebra na rubel). Drastycznie zwiększono nakłady monet, lecz nie uchroniło to bilonu i wciąż znikał on z obiegu. W latach 1859 ? 66 w wielu rejonach zaczął dominować pieniądz zastępczy. W 1867 roku ponownie obniżono próbę srebra w monetach do 500 (9 gram czystego srebra w rublu).
aleksander-ii
5 rubli Aleksandra II (1855 - 1881)

XIX wieczne monety rosyjskie bito przede wszystkim w St. Petersburgu, oraz Jekaterynburgu. W latach 1842 - 1864 monety rosyjskie bite były również w Mennicy Warszawskiej. Drobne miedziane monety bito również w mennicy iżorskiej (kołpińskiej) do 1844 roku, oraz suzuńskiej na Syberii (do 1847 roku). Podczas drastycznej inflacji bicie monet zlecono również w Paryżu oraz Strasburgu. 

W drugiej połowie lat 80-tych XIX wieku rozpoczęto reformowanie i modernizację rosyjskiego mennictwa. Wraz z reformą na monetach od 25 kopiejek wzwyż przywrócono wizerunek cara Aleksandra III (kontynuował to będzie również Mikołaj II). Próbę srebra i złota w monetach przywrócono do 900. W 1881 roku po raz pierwszy po 80 latach rozpoczęto zamiast 3 rubli bicie całych imperiałów (10 rubli). Najważniejsze było jednak to, że złote rosyjskie monety sprowadzono do ściśle ustalonej relacji tak aby ponownie stały walutą mającą swoje odpowiedniki za granicą. I tak 10-rublówka odpowiadała 40-frankówce, zaś 5-rublówka 20-frankówce. W 1896 roku wybito minimalną ilość 25-rublówek równym monecie 100 frankowej.
aleksander-iii
Monety Aleksandra III (1881-1894): rubel, rubel koronacyjny oraz półimperiał 5 rublowy

Za panowania Mikołaja II Siergiej Witte wprowadził kolejną reformę walutową, która na długie lata ustabilizowała rosyjską walutę. Wprowadzono dwa nowe nominały monet złotych: 15 rublowy imperiał oraz 7 1/2 rubla półimperiał. Jako ciekawostkę dodać należy, że za czasów Mikołaja II wybito wiele okolicznościowych monet srebrnych i złotych. Mimo potęgi Rosji rubel nie był silną walutą europejską. Kraje nadbałtyckie wolały sięgać po franki.
aleksander-ii
Monety z czasów panowania Mikołaja II (1894-1917): rubel, rubel pamiątkowy z okazji 300-lecia Dynastii Romanowów oraz złoty półimperiał 7 1/2 rubla

Ciekawostka: Rubel pamiątkowy 1914 BC, Petersburg, wybity z okazji 200 rocznicy bitwy pod Gangutem (bitwa pod Hanko), która miała miejsce 27 lipca 1714 roku w czasie trwania Wielkiej Wojny Północnej między Rosją a Szwecją, srebro 20.00 g, Kazakov 472, z całego nakładu tej monety zachowało się jedynie 150 egzemplarzy, moneta ogromnej rzadkości.

Tak w telegraficznym skrócie wygląda carska historia rosyjskiej monety. Trudno w jednym artykule zawrzeć całą historię rosyjskiej monety, ale mamy nadzieję że tekst ten zachęci Was do poszukiwania innych nowych informacji nt. rubla rosyjskiego. Niestety na polskim rynku brak jest dobrej polskojęzycznej książki szczegółowo opisującej historię rosyjskiego rubla. Wszystko co jest dostępne to pojedyncze artykuły opisujące tylko niektóre zagadnienia.
Praca napisana przez redakcję IKM 

oceń
8
12

komentarze (4) | dodaj komentarz

młody numizmatyk

czwartek, 07 października 2010 13:15

 

 
Młody numizmatyk

Poniższy tekst skierowany jest do młodych numizmatyków. Zawarliśmy tu kilka najbardziej podstawowych rad i informacji, które mogą się przydać na drodze do poznania wiedzy numizmatycznej.

Co to jest numizmatyka ?

Definicji numizmatyki jest kilka. Poniżej jedna z nich, chyba najlepiej oddająca istotę problemu.
"Numizmatyka, nauka pomocnicza historii badająca monety i niemonetarne środki płatnicze jako źródła historyczne w aspektach politycznym, kulturowym, gospodarczym, artystycznym i technicznym". Tę i inne przydatne informacje można odnaleźć w książce Andrzeja Mikołajczyka, Leksykon numizmatyczny, Warszawa-Łódź 1994.

Podstawowe pojęcia

Awers: główna strona monety lub medalu, a więc strona, na której widnieją najczęściej "dane" emitenta. Bywa na niej portret, imię lub herb emitenta (właściciela regale menniczego). W przypadku współczesnych monet polskich awersem jest strona z godłem państwa. Na banknotach strona główna zawierać musi nazwę emitenta i podpisy odpowiedzialnych osób.

Rewers: odwrotna w stosunku do awersu strona monety lub banknotu, zawierająca mniej ważne informacje, np. budowle, popiersia sławnych ludzi, itd.


O czym warto wiedzieć ?

Poważny kolekcjoner nie może się ograniczyć do zbierania samych monet. O ile informacje na temat współczesnych monet mogą docierać do nas z prasy czy też telewizji, to wiedzę o numizmatach minionych wieków możemy czerpać tylko z fachowej literatury. Jednym z najbardziej podstawowych obowiązków kolekcjonera - numizmatyka jest więc śledzenie bieżącej literatury numizmatycznej. Można to czynić przede wszystkim poprzez korzystanie z czytelni dużych bibliotek (takich jak Biblioteka Jagiellońska w Krakowie czy Biblioteka Narodowa w Warszawie, a przede wszystkim biblioteka Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego w Warszawie). Można też zwracać się do lokalnych Oddziałów i kół Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego, z których część posiada własne biblioteki, zawierające podstawowe publikacje. Niewątpliwie jednak nie można obejść się bez własnej - podręcznej biblioteki. Oczywiście wiedza numizmatyczna powiększana jest od wielu dziesiątków lat i niekiedy jesteśmy zmuszeni sięgać do bardzo dawno wydanych opracowań, nawet tych sprzed 100 i więcej lat. Niestety, niektórzy współcześni autorzy "odkryć" numizmatycznych nie znając starszej literatury, nieświadomie powielają rzeczy już dawno odkryte. Stąd konieczne jest sięganie do opracowań nawet tych najstarszych. Nie można niekiedy pomijać opracowań pochodzących nawet z XIX w.

Na bieżąco warto kupować lub prenumerować czasopisma numizmatyczne: popularnonaukowy Biuletyn Numizmatyczny i naukowe Wiadomości Numizmatyczne. Bardziej zainteresowani powinni wiedzieć o istnieniu Prac i Materiałów Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi (Serii Numizmatycznej i Konserwatorskiej) oraz Zapisków Numizmatycznych wydawanych przez Muzeum Narodowe w Krakowie i Sekcję Numizmatyczną Komisji Archeologicznej PAN Oddziału w Krakowie. Także niektóre czasopisma lokalne Kół i Oddziałów PTN warte są uwagi. Na łamach tych ostatnich można też próbować swych sił jako autor.

Komu zawdzięczamy naszą wiedzę numizmatyczną?

W Polsce poważny rozwój numizmatyki rozpoczął się w XIX w. Kamienie milowe kładli wówczas m.in.: Tadeusz Czacki (1765-1813), Joachim Lelewel (1786-1861), Ignacy Zagórski (1788-1854), Kazimierz Stronczyński (1809-1896), Emeryk Hutten-Czapski (1828-1896). Numizmatycy, którzy z kolei odegrali wielką rolę w wieku XX to m.in.: Zygmunt Zakrzewski (1867-1951), Marian Gumowski (1881-1974), Władysław Terlecki (1904-1967), Andrzej Kunisz (1932-1998), Andrzej Mikołajczyk (1948-1991). Do najbardziej aktywnych naukowo współczesnych numizmatyków polskich zaliczyć należy Ryszarda Kiersnowskiego i Stanisława Suchodolskiego.

O czym należy pamiętać ?

Wiedza numizmatyczna jest bardzo pomocna przy datowaniu zabytków archeologicznych, stąd niezmiernie ważna jest w przypadku znalezisk monetarnych znajomość całego kontekstu znaleziska, w tym miejsca i sposobu jego ukrycia. Niekiedy pojedyncze monety (np. boratynki) nie mają zbyt wielkiej wartości numizmatycznej i rynkowej, jednak całe skarby łącznie z naczyniem mogą mieć znaczną wartość naukową. Stąd tak ważne są dla naukowców pełne informacje dotyczące znalezisk monetarnych, a osoby świadomie i rozmyślnie je rozpraszające nie zasługują na miano numizmatyka w żadnym kontekście.

Jak tworzyć kolekcje ?

Próbując zachęcić młodych kolekcjonerów monet i banknotów do przemyślanego tworzenia kolekcji, posłużymy się uwagami, które na ten temat wygłosił Tadeusz Kałkowski (1899-1979) - jeden z najwybitniejszych kolekcjonerów polskich XX w. Wypowiedział się on na łamach redagowanego przez siebie czasopisma Numizmatyk Krakowski na temat numizmatów, które zwane monetami próbnymi i kolekcjonerskimi, są współcześnie w olbrzymich ilościach produkowane na potrzeby kolekcjonerów. Uważamy, że nie powinny one stanowić najważniejszego obiektu zainteresowań, zwłaszcza początkujących kolekcjonerów.

Cóż o tym problemie napisał Tadeusz Kałkowski już trzydzieści lat temu? "Powyższe "nibymonety" nie mają nic wspólnego ze środkami obiegu pieniężnego na rynku towarowym. Są natomiast pięknymi okazami sztuki medalierskiej "monetopodobnej". Przyjęcie takiego punktu widzenia zwalnia szerokie rzesze kolekcjonerów monet od kolekcjonerskiego obowiązku włączania do swoich zbiorów tych "nibymonet", które w tej chwili są przedmiotem narzekań i rozgoryczenia zwłaszcza młodych zbieraczy (...). Najwyższy czas odróżnić kolekcjonerów monet obiegowych od kolekcjonerów medali! Przed kolekcjonerami medali otworzył się w ostatnim 10-leciu nowy piękny dział "monet próbnych i nibyobiegowych" bitych w krótkich seriach, a przez to kosztownych (...). Oddzielmy nareszcie numizmatykę od medalistyki, a odzyskamy wewnętrzny spokój zbieracki, burzony obecnie nagminnie przez niewczesne i źle skierowane pożądania (...). Zastanówmy się nad naszymi możliwościami kompletowania tych okazów (...). Zbierajmy monety tylko "naprawdę obiegowe"!

Kilka numerów później T. Kałkowski jeszcze raz wrócił do wspomnianych monet, które wprost nazwał "nibymonetami nibyobiegowymi". I dalej: "Co innego jest zbieractwo monet obiegowych, powszechnie znajdujących się w handlu codziennym, zaś co innego kolekcjonowanie artystycznych okazów sztuki medalierskiej, poświęconej wyłącznie plastyce monetarnej". Nie zniechęcając oczywiście do kolekcjonowania opisanych przez Kałkowskiego monet próbnych i kolekcjonerskich, zwracamy uwagę na nieprzebrane możliwości kolekcjonowania choćby drobnych monet Polski przedrozbiorowej, wśród których nadal łatwo znaleźć egzemplarze bardzo ciekawe, niekiedy nienotowane przez poważne katalogi, a nawet unikatowe. I tym samym nawet niezasobny młody kolekcjoner może mieć swój udział w rozwoju numizmatyki polskiej. Monety takie dość obficie pojawiają się choćby w internetowych portalach aukcyjnych (www.allegro.plwww.ebay.plwww.kiermasz.pli inne). Jednak warto także korzystać z tradycyjnych aukcji organizowanych m.in. przez PTN. Często ceny oferowanych na aukcjach numizmatów są śmiesznie niskie i dostępne dla przeciętnego kolekcjonera. Ale aby takie ciekawe okazy pozyskiwać do własnej kolekcji należy dysponować możliwie dużą wiedzą, którą zapewnia literatura numizmatyczna.

Czego unikać?

Młody kolekcjoner powinien unikać "jak ognia" samodzielnego konserwowania i "czyszczenia" monet, gdyż nie posiada odpowiedniego przygotowania i praktyki. Młodzi zbieracze posuwają się niekiedy nawet do materiałów ściernych - czego absolutnie czynić nie wolno! Wszelkie inwazyjne metody mogą skończyć się nieodwracalnym zniszczeniem monet i całkowitą utratą wartości numizmatycznej. Bardzo doświadczeni kolekcjonerzy potrafią samodzielnie wykonać proste czynności konserwatorskie (por. np. J. Kurpiewski, Proste sposoby czyszczenia i konserwacji monet oraz medali (cz. I, II, III), BN, nr 1: 1994, nr 3: 1994, nr 4: 1994, s. 33-40) - jednak to co dla wytrawnego kolekcjonera jest proste i oczywiste, to dla początkującego kolekcjonera (a przede wszystkim jego monet i banknotów) może skończyć się przykrą niespodzianką.

Gdzie można zobaczyć piękne monety?

Najważniejsze zbiory monet i medali znajdują się w kilkunastu muzeach w Polsce. Muzea te posiadają wyodrębnione gabinety numizmatyczne, w których ma miejsce przemyślane gromadzenie i opracowywanie monet, banknotów, medali oraz orderów i odznaczeń. Są to: Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Zamek Królewski w Warszawie, Muzeum Narodowe w Szczecinie, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu, Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, Muzeum Okręgowe w Lublinie i Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi, Biblioteka Kórnicka PAN. Wartościowe zbiory numizmatyczne znajdują się też w wielu innych muzeach, takich jak Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu czy Muzeum Miedzi w Legnicy. Część tych zbiorów można oglądać na wystawach stałych i czasowych.

Osobisty dostęp do numizmatycznych zbiorów muzealnych mają przede wszystkim osoby naukowo zajmujące się numizmatyką oraz studenci piszący prace magisterskie. Niekiedy zbiory są udostępniane także "osobom szczególnie zainteresowanym" po uprzednim porozumieniu z Kierownikiem Gabinetu. Niezmiernie wartościowe zbiory numizmatyczne posiadają też niektórzy kolekcjonerzy prywatni.

Przydatne publikacje (wybór):

Białkowski A., Szwejcer T., Monety ostatnich Jagiellonów, Warszawa 1975.
Gumowski M., Bibliografia numizmatyki polskiej, Toruń 1967.
Gumowski M., Wspomnienia numizmatyka, Kraków 1965.
Haczewska B., Kiersnowski R., Kubiak S., Suchodolski S., Mennictwo średniowieczne, Kraków 1984 (Seria: Zarys mennictwa europejskiego, red. L. Morawiecki, t. VII).
Kałkowski T., Tysiąc lat monety polskiej, Kraków 1981.
Kiersnowski R., Moneta w kulturze wieków średnich, Warszawa 1988.
Kiersnowski R., Pradzieje grosza, Warszawa 1975.
Kiersnowski R., Wstęp do numizmatyki polskiej wieków średnich, Warszawa 1964.
Kiersnowski R., Wielka reforma monetarna XIII-XIV w., cz. I, Warszawa 1969.
Kiersnowski R., Początki pieniądza polskiego, Warszawa 1962.
Kopicki W., Polskie brakteaty guziczkowe 2 poł. XIII w. - 1 poł. XIV w. Próba interpretacji, PTN, Warszawa 1997.
Korczyńska E., Paszkiewicz B., Mennictwo XIX i XX wieku, PTAiN, Kraków 1989 (Seria: Zarys mennictwa europejskiego, red. L. Morawiecki, t. X).
Kubiak S., Monety koronne z drugiej połowy XV w. (1447-1506), Wiadomości Numizmatyczne, R. 42: 1998 [druk 1999], z. 3-4, s. 117-181.
Kubiak S., Monety pierwszych Jagiellonów (1386-1444), Wrocław 1970.
Kunisz A., Mennictwo w cesarstwie rzymskim w I wieku n.e., Katowice 1978.
Kurpiewski J., Fałszerstwa monet i banknotów, Warszawa 1990.
Kurpiewski J., Zarys historii pieniądza polskiego, wyd. II, PTN, Warszawa 1993.
Kuźmin A. M., Organizacja mennic i techniki mennicze w Polsce XVI-XVII w., PTN, Warszawa 2003. 
Kokociński L., Pieniądz papierowy na ziemiach polskich, Warszawa 2000.
Lesiuk W., Pieniądz zastępczy na Śląsku 1914-1924, Opole 1971.
Lesiuk W., Kujat J. A., Pieniądz zastępczy na Śląsku w latach 1914-1924, Opole 2002.
Męclewska M., Rozenkranz E., Pieniądz w Prusach Królewskich za Kazimierza Jagiellończyka w świetle skarbu z Lęborka, Wrocław 1983.
Mikołajczyk A., Geneza i rozwój nowożytnej monety polskiej na tle europejskim (XVI - poł. XVIII w.), PTAiN, Kraków 1983 (Seria: Zarys mennictwa europejskiego, red. L. Morawiecki, t. IX).
Męclewska M., Monety krzyżackie, PTN, Warszawa 1972. 
Mikołajczyk A., Leksykon numizmatyczny, Warszawa-Łódź 1994.
Mikołajczyk A., Monety stare i nowe, Warszawa 1988.
Mikołajczyk A., Reforma talarowa w Europie, PTN, Warszawa 1978.
Morawiecki L., Mennictwo celtyckie, PTAiN, Kraków 1986 (Seria: Zarys mennictwa europejskiego, red. L. Morawiecki, t. III).
Mrowiński E., Mennictwo śląskie w okresie habsburskim 1526-1740, PTN, Warszawa 1983.
Niemirycz W., Polska moneta miedziana w XVII wieku, Białystok 1979.
Paszkiewicz B., Pieniądz górnośląski w średniowieczu, Lublin 2000.
Popioł-Szymańska A., Poglądy monetarne w Polsce od XV do XVIII wieku, Poznań 1978.
Salamon M., Mennictwo bizantyjskie, PTAiN, Kraków 1987 (Seria: Zarys mennictwa europejskiego, red. L. Morawiecki, t. VI).
Suchodolski S., Denar w kalecie, Wrocław etc. 1981.
Suchodolski S., Mennictwo polskie w XI i XII w., Wrocław 1973.
Suchodolski S., Moneta i obrót pieniężny w Europie Zachodniej, Wrocław etc. 1982.
Suchodolski S., Moneta możnowładcza i kościelna w Polsce wczesnośredniowiecznej, Wrocław 1987.
Suchodolski S., Początki mennictwa w Europie Środkowej, Wschodniej i Północnej, Wrocław etc. 1971.
Terlecki W., Mennica warszawska 1765-1965, Wrocław etc. 1970.
Więcek A., Dzieje sztuki medalierskiej w Polsce, Kraków 1989. 
Więcek A., Medale Piastów śląskich, Warszawa 1958.
Żabiński Z., Systemy pieniężne na ziemiach polskich, Wrocław 1981.

Podstawowe katalogi:
Kopicki E., Ilustrowany skorowidz pieniędzy polskich i z Polską związanych, Warszawa 1995.
Kopicki E., Katalog podstawowych typów monet i banknotów Polski oraz ziem historycznie z Polską związanych, t. I÷IX, Warszawa 1974-1989.


oceń
1
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Skarbnica Narodowa

czwartek, 07 października 2010 12:57
Pragnąłbym podzielić się swoją opinią na temat Skarbnicy Narodowej.
1) Prawdą jest że po zakupie jednej monety bez kolejnych zamówień przysyłają następne monety.
2) Kolejne monety nie przychodzą jako list polecony tylko zwykły więc każdy może go wyjąć ze skrzynki, taki list nie wymaga potwierdzenia odbioru.
3) Monety na początku są bardzo tanie  kolejne które przychodzą bez zamówienia są w kuriozalnych cenach (po analizie ten sam dolar jest tańszy w Mennicy Państwowej)

Jest to moja opinia Proszę o Państwa spostrzeżenia.

oceń
0
4

komentarze (0) | dodaj komentarz

Witam serdecznie na moim bloogu numizmatycznym.

czwartek, 07 października 2010 12:43
Dziś zajmiemy się stronami o tematyce numizmatycznej . W internecie jest mnóstwo portali jedne są lepsze drugie gorsze . Przedstawiam liste najlepszych jak dla mnie stron f:
Allegro 

Praktycznie można kupić każdą monetę jaką się chce. Monety dla każdego na każdą kieszeń. Oryginały i repliki.

Numizmatyczny.pl
Bardzo dobry portal oferujący monety kolekcjonerskie oraz złoto lokacyjne.

Warszawskie Centrum Numizmatyczne

Adresy Domów Aukcyjnych

Polskie Towarzystwo Numizmatyczne
Taki Klub Vipowski


 


oceń
0
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

Nowy blooczek pod wpisami

piątek, 26 maja 2017

Licznik odwiedzin:  38 322  

Kalendarz

« maj »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Nowy blooczek w narzędziach.

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

O moim bloogu

Zestawienie storn numizmatycznych. Linki do aukcji internetowych.Adresy domów aukcyjnych.

Statystyki

Odwiedziny: 38322

Lubię to

zarabiaj</div><div id=

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl